پدر ...

پدرم رفت صدایش نکنید !

بگذارید که آرام بخوابد اینجا .

او پس از مدت ها درد اندوه و تلاش،

زحمت دلهره ی فرزندان ،

اولین بار چنین آرام است ،

بگذارید که آرام بخوابد اینجا

پدرم رفت ...

ببیند دیگر بی پناه و پشتم ،

وقت اندوه کسی نیست که هر لحظه به یادم باشد .

پروردگارا تو رئوف و مهربانی ،

نعمت های خویش را صمیمانه می بخشی

و حکیمانه باز می ستانی

پس کریمانه صبر و شکیبایی عطا فرما

تا اندوه نبودنشان را بر تن جان هموار سازیم


[ چهارشنبه 17 دی 1393
] [ 09:34 ] [ رضا ملک زاده ]
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران